Over mij

Mijn naam is Oscar van den Berg, ik ben geboren op 16 april 1980 als middelste van 3 kinderen. Geboren in het jaar van de Aap en Ram in hart en nieren. Vader van twee heel chille pubers.

Een jeugd vol verandering

Toen ik negen jaar oud was, gingen mijn ouders na een vechtscheiding uit elkaar. Tegelijkertijd verhuisden we naar een ander dorp. Precies in de fase waarin kinderen behoefte hebben aan veiligheid en houvast, stond mijn wereld op zijn kop.

De jaren die volgden waren niet altijd makkelijk. Tot mijn twaalfde werd ik regelmatig gepest en voelde ik me vaak een buitenstaander. Humor werd mijn overlevingsstrategie. Als ik mensen aan het lachen kon maken, voelde ik me gezien en hoorde ik er even bij.

Achteraf zie ik hoe deze periode mij heeft gevormd. Het maakte me gevoelig voor wat er in anderen omgaat en gaf me een groot hart voor mensen die zich niet gezien, gehoord of begrepen voelen.

Mijn eerste kennismaking met psychedelica

Op mijn zeventiende verhuisde ik naar Tilburg om te gaan studeren. Daar had ik samen met een huisgenoot mijn eerste ervaring met paddo's.

In die tijd was dat vooral uit nieuwsgierigheid en voor de lol. Toch merkte ik meteen dat er meer speelde. De mensen om je heen, de omgeving waarin je bent en zelfs de muziek die je luistert, hebben enorme invloed op hoe je een reis ervaart.

Zonder dat ik het toen wist, werd daar een zaadje geplant dat jaren later zou uitgroeien tot een grote passie.

Op zoek naar mijn plek

Na mijn studie Personeel en Arbeid, ging ik aan de slag bij het COA als begeleider van alleenstaande minderjarige asielzoekers. Het werken met jongeren gaf me veel energie. Ik vond het mooi om naast mensen te staan die hun weg probeerden te vinden in een nieuwe en vaak ingewikkelde situatie.

Na afloop van mijn tijdelijke contract kwam ik terecht bij Justitie. Ik werkte binnen een gevangenisomgeving met gesloten units, vaste procedures en duidelijke hiërarchieën. Hoewel ik er veel heb geleerd, voelde ik ook dat dit niet mijn plek was. Ik miste de ruimte voor echt contact, persoonlijke ontwikkeling en het begeleiden van mensen op een manier die bij mij past.

Het verlies van mijn vader

Na twee jaar bij Justitie te hebben gewerkt, overleed mijn vader plotseling. Hij was pas 53 jaar.

De dag dat ik het nieuws kreeg, meldde ik me ziek. Achteraf bleek dat ook mijn laatste werkdag bij Justitie te zijn.

Een bijzondere ontmoeting

Na het overlijden van mijn vader belandde ik in een diep rouwproces. Ik zat een aantal maanden thuis. Ik maakte een film, was creatief bezig en vroeg me af welke richting ik op wilde met mijn leven.

In die periode maakte ik opnieuw een reis met paddo's.

Tijdens die reis gebeurde er iets wat in mijn geheugen gegrift staat. Ik merkte dat ik anders sprak, anders bewoog en zelfs anders zat. Alsof ik even naar de wereld keer door zijn ogen. Ik was het kanaal waardoor 'ons pap' zich liet zien en horen.

Mijn toenmalige vrouw zag het ook gebeuren. Voor haar voelde het alsof ze niet met Oscar sprak, maar met mijn vader Titus.
Het was voor ons alledrie een heel bijzondere en fijne ervaring.

Troost, vertrouwen en verbinding

Die ervaring veranderde iets in mij.

Waar ik daarvoor vooral bezig was met het verlies, ontstond er ruimte voor verbinding. Het voelde alsof mijn vader niet verdwenen was, maar een andere vorm had aangenomen.

Ik haalde troost uit het gevoel dat hij nog steeds over mij waakt en met me meeloopt. Niet meer fysiek, maar op zijn eigen manier aanwezig.

Mijn verdriet bleef, maar het kreeg gezelschap van iets anders: vertrouwen.

Dit was een keerpunt in mijn leven.

De weg naar het onderwijs

Met meer vertrouwen in mezelf en in het leven, durfde ik eindelijk de knoop door te hakken. Ik besloot opnieuw te gaan studeren en begon aan de PABO.

Kinderen hebben me altijd geraakt. Hun nieuwsgierigheid, eerlijkheid en vermogen om in het moment te leven. Dat ik een stukje met hen mee mag lopen op hun pad, voelt nog steeds als ontzettend waardevol werk.

Inmiddels werk ik al twintig jaar in het basisonderwijs.

Leren luisteren naar mezelf

Die jaren in het onderwijs waren niet alleen een periode waarin ik kinderen begeleidde. Ze nodigden me ook uit om steeds beter voor mezelf te zorgen.

Ik ben twee keer overspannen geweest. De eerste keer overviel het me volledig. De tweede keer herkende ik de signalen eerder, maar wist ik nog steeds niet goed welke richting ik op wilde.

In die periode speelde psilocybine uit truffels een belangrijke rol. De reizen die ik maakte, brachten meer rust in mijn hoofd. De constante stroom aan gedachten viel even stil, waardoor er ruimte ontstond om eerlijk naar mijn situatie te kijken.

Tijdens één van die momenten werd iets glashelder. Ik wilde niet weg uit het onderwijs. Ik wilde alleen niet meer voor een eigen klas staan. 

Dat inzicht voelde niet als opgeven, maar juist als kiezen voor wat echt bij mij past. Voor het eerst in lange tijd maakte ik een besluit vanuit rust in plaats vanuit stress.

Werken vanuit rust en vertrouwen

Niet lang daarna diende de mogelijkheid zich aan om als leraarondersteuner te gaan werken.

Sindsdien begeleid ik kinderen één-op-één of in kleine groepjes buiten de klas. Een rol die veel beter aansluit bij wie ik ben en waar mijn kwaliteiten liggen.

Sinds die beslissing ervaar ik weer rust in mijn werk. Meer ruimte. Meer plezier. En een heerlijke flow. Alsof alles beter op zijn plek valt wanneer ik keuzes maak die echt bij mij passen.

Ook mijn kijk op uitdagingen veranderde. Waar ik vroeger vooral problemen zag, zie ik nu uitnodigingen. Uitnodigingen om iets te leren, om anders te kijken of om een nieuwe richting in te slaan.

Door de jaren heen is mijn vertrouwen in het leven steeds verder gegroeid. Ik heb ervaren dat gebeurtenissen zich vaak precies op het juiste moment aandienen. Zelfs de situaties die ik op dat moment als tegenslag zag, bleken achteraf waardevolle lessen of richtingaanwijzers te zijn.

Daardoor leef ik tegenwoordig met het vertrouwen dat het leven vóór me werkt, ook wanneer ik dat niet meteen kan zien.

Terugkijkend zie ik dat juist de momenten die het moeilijkst voelden, me vaak het meest hebben gebracht. Ze brachten me steeds een stap dichter bij mezelf.

De kracht van een growth mindset

Een van de belangrijkste lessen die ik leerlingen op school meegeef, is de kracht van een growth mindset. Het verschil tussen denken in beperkingen (fixed mindset) en denken in mogelijkheden (growth mindset) zit soms in één klein woordje.

In plaats van te zeggen: "Ik kan dit niet", zeg je: "Ik kan dit nog niet."

Dat ene woordje nog maakt een wereld van verschil. Het geeft ruimte om te leren, te groeien en nieuwe dingen uit te proberen. Want leren is geen rechte lijn omhoog. Het is een proces van proberen, vallen, opstaan en opnieuw proberen.

Wat je tegen jezelf zegt, heeft meer invloed dan je misschien denkt. Als je tegen jezelf zegt dat iets niet gaat lukken, heb je vaak gelijk. Maar als je tegen jezelf zegt dat je het kunt leren, dat je mag oefenen en dat je mag groeien, dan heb je uiteindelijk ook gelijk.

De leerkuil en het belang van fouten maken

Alle begin is moeilijk. Wanneer je iets nieuws leert, kom je regelmatig terecht in de leerkuil. Dat moment waarop het lastig wordt, je twijfelt aan jezelf en het liefst zou willen opgeven. Juist daar vindt groei plaats.

Fouten maken hoort daarbij. Sterker nog: fouten maken is de bedoeling. Daar leer je van. Elke fout laat zien wat nog aandacht nodig heeft en brengt je een stap dichter bij het resultaat dat je wil bereiken. 

Maak fouten. Kijk ernaar. Leer ervan. En maak de volgende keer betere fouten.

Door hulp te vragen, door te zetten en te blijven oefenen, ontwikkel je nieuwe vaardigheden. Wat vandaag nog ingewikkeld voelt, kan over een tijdje vanzelfsprekend zijn. Omdat je bereid bent geweest om door te gaan. Door de leerkuil heen.

Dus als ik tegen mezelf zeg dat het me gaat lukken, opensta voor hulp en blijf oefenen, dan kom ik uiteindelijk waar ik wil zijn. Stap voor stap. En hoe vaker je oefent, hoe makkelijker het wordt.

Emotie regulatie

Als kind was ik vaak boos. Driftig. Woedend zelfs. Niemand die me leerde wat ik met die gevoelens moest doen. Hoe ga je om met boosheid? Hoe voorkom je dat emoties het stuur overnemen? Ik had geen idee.

Pas veel later heb ik geleerd hoe ik mijn emoties kan reguleren. Via therapie, boeken, ademwerk, mannencirkels, tantra, schrijfopdrachten, journaling, sharing circles en truffelreizen. Maar vooral door de moed te hebben om naar mezelf te kijken en te onderzoeken wat er onder die boosheid zat.

Je ademhaling

Een eenvoudige maar krachtige krachtige tool die mij daarbij helpt, is bewust ademhalen. Door even uit de situatie te stappen en mijn aandacht naar mijn ademhaling te brengen, ontstaat er ruimte. Ruimte om te voelen wat er gebeurt, afstand te nemen en bewuster te kiezen hoe ik reageer.

Die ervaring neem ik mee in mijn werk en thuis. Ik geef deze vaardigheden door aan mijn leerlingen en aan mijn eigen kinderen. Want hoe beter je jezelf kunt reguleren, hoe meer rust je ervaart. Niet alleen in je hoofd, maar in je hele systeem.

Neuroplasticiteit

Op school maak ik leerlingen bewust van iets bijzonders: je brein is niet af. Het blijft zich ontwikkelen en aanpassen. Dit heet neuroplasticiteit.

Elke keer als je iets nieuws leert, oefent of herhaalt, worden er verbindingen in je brein aangelegd of versterkt. In het begin voelt iets vaak onwennig of moeilijk. Je brein kent de weg nog niet. Maar door te blijven oefenen ontstaat er stap voor stap een nieuw pad.

Ik vergelijk dat graag met een olifantenpaadje. De eerste keer loop je door hoog gras en is er nauwelijks een route zichtbaar. Maar hoe vaker je dezelfde weg bewandelt, hoe duidelijker het pad wordt. Uiteindelijk verandert dat smalle paadje in een brede snelweg.

Daarom is herhaling zo belangrijk. Je brein leert door te doen. Door te oefenen, fouten te maken en opnieuw te proberen. Elke keer dat je iets herhaalt, wordt het pad een beetje duidelijker.

Alles wat je aandacht geeft groeit. Richt je aandacht daarom op de dingen die je verder helpen. Wat je vaak oefent, krijgt steeds meer ruimte in je denken, voelen en handelen. Zo train je jezelf stap voor stap in de richting die jij wil.

Fascinatie voor het helende vermogen van psychedelica

Tijdens mijn zoektocht naar meer rust, balans en zelfinzicht kwam ik steeds vaker in aanraking met psychedelica. Wat begon als nieuwsgierigheid groeide uit tot een diepe fascinatie voor wat deze middelen kunnen betekenen in een proces van bewustwording en heling.

Elke reis bracht nieuwe inzichten. Soms kreeg ik antwoorden op vragen waar ik al lange tijd mee rondliep. Soms kwam ik oude pijn tegen die aandacht vroeg. En soms ervoer ik simpelweg meer rust, verbinding, vertrouwen, liefde en blijdschap. Stap voor stap hielp dit mij om dichter bij mezelf te komen.

Anderen begeleiden op hun reis

De impact die deze ervaringen op mijn leven hadden, maakte me enthousiast over de werking van psychedelica en de invloed ervan op het brein.

Dit wilde ik delen met anderen. Gaandeweg begon ik ook vrienden en vriendinnen te begeleiden tijdens hun eigen reizen. Ik zorgde voor een veilige setting en ondersteunde hen waar nodig. Iedere reis was anders, maar telkens zag ik hoe inzichten ontstonden wanneer mensen de ruimte kregen om echt naar binnen te kijken.

Wanneer ogen opengaan

En elke keer gebeurt er iets magisch. Ogen gaan open. Oud verdriet komt boven. Tranen vloeien. Vastgezette emoties krijgen ruimte. Patronen worden zichtbaar. Schaduwstukken worden aangekeken. 

En daarna gebeurt er iets moois. De glimlach komt tevoorschijn. Er ontstaat meer begrip voor jezelf. Meer acceptatie. Meer zachtheid. Meer zelfliefde. Het blijft bijzonder om daarvan getuige te mogen zijn. Om te zien hoe mensen met meer rust, zelfvertrouwen en vertrouwen in het leven weer naar huis gaan,

De uitnodiging van Moeder Aya

Toen kwam er een bijzondere uitnodiging op mijn pad: of ik als spaceholder wilde ondersteunen tijdens een ayahuasca-retreat.

Op dat moment had ik zelf nog geen ervaring met ayahuasca. Toch kreeg ik het vertrouwen van het team om deel uit te maken van de begeleiding. Een vertrouwen at voortkwam uit mijn ervaring met andere psychedelica, mijn werk met mensen en mijn manier van aanwezig zijn.

Dat weekend maakte diepe indruk op me.

Tussen de ceremonies door ontstonden waardevolle gesprekken. Mensen deelden hun verhalen, twijfels, angsten en inzichten. Soms was een vraag genoeg. Soms een spiegel. Soms gewoon iemand die aandachtig luisterde.

Keer op keer zag ik hoe deelnemers hun eigen antwoorden vonden. Hoe vastzittende patronen zichtbaar werden. Hoe er ruimte ontstond voor nieuwe perspectieven en oude blokkades langzaam begonnen te verschuiven.

Dat weekend bevestigde iets wat ik eigenlijk al langer voelde. Ik haal enorm veel voldoening uit het begeleiden van mensen in processen van groei, bewustwording en persoonlijke ontwikkeling.

Het ontstaan van Root Down Deep

Dat weekend bleek de laatste zet die ik nodig had.

Al jarenlang verzamelde ik kennis, ervaring en inzichten. Via mijn werk in het onderwijs, mijn eigen zoektocht, de psychedelische reizen die ik maakte en de mensen die ik onderweg mocht begeleiden. Alles leek samen te komen.

Ineens was het glashelder: ik wilde mijn eigen plek creëren. Een plek waar persoonlijke groei verbinding, bewustwording en natuurlijke heling samenkomen.

Er moest alleen nog een naam komen.

Zes dagen later stond Root Down Deep online.

Root Down Deep begon vanuit mijn passie voor natuurlijke heling en de transformerende kracht van psychedelica, met magic truffles als kern van mijn ceremonies. Gaandeweg groeide ook de behoefte om mensen op andere manieren te ondersteunen in hun proces. Daarom heb ik wandelcoaching en pedagogische begeleiding toegevoegd aan mijn aanbod.

Niet iedereen heeft behoefte aan een psychedelische reis. Soms zit de groei juist in een goed gesprek tijdens een wandeling. Soms in praktische begeleiding, een nieuwe kijk op een situatie of een spiegel op het juiste moment.

Wat de vorm ook is, de rode draad blijft hetzelfde: mensen ondersteunen om dichter bij zichzelf te komen, meer rust te ervaren en stappen te zetten die echt bij hen passen.

Als ik terugkijk op de weg die hieraan voorafging, voelt het alsof alles precies op zijn plek is gevallen.

En ik ben nog steeds zo trots als een aap dat ik dit met jou mag delen. 😁